Bovenop de top van Trezenta

Alle fotos

Zal het hogedrukgebied zich uitbreiden tot het noorden van Italie? Dat vroegen de 33 deelnerms aan de meibeklimming 2003 van BVKB zich af op weg naar Gran Paradiso. Bij aankomst op de camping in Pont hield een fikse regenbui de spanning erin. 's Anderendaags vergezelde de zon ons, op weg naar de Rifugio Vitorio Emanuele ( 2775 meter). Die bleek ingepalmd door een horde Italiaanse soldaten. Onze ouderdomsdeken Dino kwam op het idee om hen uit de dagen voor een heus sneeuwballengevecht. Een gepaste activiteit op de 50e verjaardag van de eerste Everestbeklimming. De volgende dag was het onze beurt om een toppoging te wagen van de Gran Paradiso. Bij dit prachtige weer waren er zoveel klimmers, dat er een heuse filleprobleem ontstond op de top om het madonnabeeld te bereiken. Enkele BVKB'ers gingen hem te lijf met ski's. De andere hadden zich met skiraketten gewapend. Die kwamen goed van pas want de hoog opgelopen temperatuur maakte de sneeuw uiterst zacht. Twaalf deelnemers deden er 's anderendaags nog een schep sneeuw en ijs bovenop, door nog even de Trezentatop (3609 meter) goeie dag te gaan zeggen. Daarna ging het terug naar beneden via de hut naar Pont. Op het avondfeestje trokken een paar getallenteerde zangers al hun registers open. Niet minder dan zeven deelnemers konden klinken op hun eerste 4000 top.

Paul Van Aelst

Na een goede 1000 km in overvolle auto?s, kwamen de meeste aan, woensdag in de late namiddag. De laatste arriveerden met groot kabaal in de regen rond 01:00 ?s nachts. Dit waren niet de weersvoorspellingen die ik woensdagmorgen van het web gehaald heb! Na een goede nachtrust is het optimisme alom: ik hoor geen druppels op het tentzeil.

Vanuit de nette camping in Pont, krijg je een prachtig zicht op de Becca di Monciair en zijn noordwand. De zon is vandaag op het menu. Tenten plooien, ontbijten, rugzakken maken, ... Neem ik dat blikje ?Provencaalse sla? mee of is het te zwaar? Wie draagt het touw? Iedereen is druk bezig en de eersten vertrekken al naar de hut. De rugzakken zijn zwaar en we hebben 700 verticale meters te doen. Rond de middag komen de wolken opzetten, maar niets om ons erg druk over te maken.

De Victorio Emanuele hut heeft iets van Italiaanse design : een soort grote tunnel met ellipsvormige doorsnede. Het is er redelijk druk, met een 30-tal Italiaanse soldaten die juist terug zijn van een tocht en er is sneeuw... Dino werpt een paar sneeuwballen naar een groepje soldaten. Het terras wordt ogenblikkelijk omgetoverd tot een slagveld: Dino krijgt versterking en het mortiervuur wordt hevig. Daarbij sneuvelen een paar ?burgerslachtoffers? die zich ongelukkig in de vuurlijn bevonden.

Het avondmaal heeft meer opties dan een BMW 7 serie : ?Pasta of Minestrone?, ... Mijn chocolade pudding wiebelt heen en weer op m?n bord en de nepalese diender maakt een grapje. De kordees worden samengesteld en iedereen kruipt vroeg onder de wol: we moeten om 03:30 opstaan.

Na een stevig ontbijt maken de cordees zich klaar en vertrekken op tijd naar de Gran Paradiso (4061m). Na een half uurtje zijn de koplampen niet meer nodig en we beginnen de Gran Paradiso gletsjer te beklimmen. De sneeuw is hard en steil: waarom sleur ik die sneeuwraketten eigenlijk mee? De supergetrainde kordee gaat recht de helling op. De tourskiërs onder ons hebben het af en toe wel lastig met de steile stukken, maar ze blijven dapper door doen. Hun wraak zal zoet zijn, tijdens de afdaling...

Juist voor de laatste helling, ontdekken we het bovenste deel van de gletsjer: een mooie blauwe ijswand; de gletsjer geeft zich bloot. Iedereen bereikt de top tussen 10 en 11 uur: een mooie prestatie. Daar beperkten de wolken het zicht, maar de Month Blanc en de Barre des Ecrins worden toch opgemerkt. De zon en bijhorende sneeuwcondities dringen zich op: we mogen geen tijd verliezen en aan de afdaling beginnen. De afdaling is veel zwaarder dan verwacht: soms zakken volledige benen in de zachte sneeuw, dus gebruiken we toch onze sneeuwraketten. Die dingen verhinderen dat je door de sneeuw zakt, maar die leiden wel een eigen leven...

Terug in de hut wordt er hevig water en ander vloeibare substanties benuttigd. Geert heeft de skiërs zien terugglijden en kon niet aan de verleiding weerstaan om naar de camping terug te stappen (of was het lopen?) en ski?s te gaan halen. Na 3 uur staat die daar terug met ski?s en een brede lach. ?Pasta ou Minestrone? time!!!

De activiteiten van de volgende dag zijn gevarieerd. Een fitte groep van 3 cordees en 2 skiërs vertrekken om 5 uur om de NW kam van de Tresenta (3609m) te doen. Een ander groep beslist om de Noordwand van de Becca di Monciair te verkennen. Een derde groep vertrekt terug naar de camping. Geert vormt zijn eigen categorie en vertrekt met ski?s naar de Gran Paradiso; hij heeft er blijkbaar niet genoeg van...

?s Avonds op de camping is iedereen druk bezig met alles in te pakken en zich voor te bereiden op een goede warme douche. Geen geluk, er is geen warm water in de douches! De dames nemen dus een koude douche terwijl een paar creatieve mannen met een 50 liter ?emmer? zich uit de nood helpen. Aperitief op terras, avondeten in een restaurant, veel wijn, grappa en gezang. Het is goed geweest!

Pascal Dognaux