| About Us   | Activiteiten   | Contact | 
25 jaar BVKB, das geen ukie

    

      Alle fotos



Vrijdag 04/07/03

De boot Calais-Dover kliefde gezapig door het biljartvlakke water van Het Kanaal. De blauwe lucht, enkel bevolkt door een paar schrokkerige meeuwen die halsbrekende toeren uithaalden om de weggeworpen broodresten op te vangen, hing als een reusachtig strakgespannen tentzeil hoog boven onze hoofden. Dit zou een rimpelloze overtocht worden. Of toch niet? Tuur haalde met veel bravoure zijn splinternieuw fototoestel boven, ging op de hoek van een tafel zitten en vooraleer hij kon afdrukken, dook hij met het afgerukte tafelblad een zetel in. Onze voorzitter is nog geen volleert acteur à la Brad, maar hij heeft wel Pitt! We passeerden Stratford-upon-Avon, de geboorteplaats van Shakespeare waar hij het levenslicht zag op 23 april 1564. Hij kon nog maar amper lopen, toen hij met opgestoken wijsvingertje al declameerde dat to be or not to be, the question was. Maar wat denkt u van deze - wetende dat de Engelsen verzot zijn op hun huisdieren -: "Hier vind je gemakkelijk een hond om een stok te slaan". Onze VW-bus 2500 TDI had blijkbaar een verlichte geest aan boord! Weldra lagen Shrewsbury en Shropshire in de vallei van de Severn achter ons. Hier speelden de avonturen van broeder Cadfael zich af, te boek gesteld door Ellis Peters in haar twintig "Cronicles of Brother Cadfael". De benedictijnenmonnik Cadfael was een meesterspeurder uit de twaalfde eeuw die allerlei moordzaken oploste rond zijn abdij, die in 1083 werd opgericht door Roger de Montgomery langs de oevers van de Severn. De boeken waren een mengeling van fictie en werkelijkheid. De inwendige mens diende nodig versterkt. Dankzij Luts moederinstinct kon the magnificent seven aanschuiven voor een echte déjeuner sur l'herbe. Enkel de locatie was een ongelukkige keuze! Dames droegen hun geliefde viervoeter - kleine witte keffers enkel nuttig als kruimeldief - de berm op om hun behoefte te doen. De magie veranderde snel in afgrijzen. Stel u voor: een déjeuner sur l'herbe on Shitt Hill! Llangallen, een dorpje met een drieduizendtal inwoners, kon pochen met een pracht van een aquaduct, die de smalle en langgerekte vallei van de Dee overspant. De Pontcysyltte Aquaduct (1795 - 1805) is 37 m hoog en 300 m lang. Na onze installatie in de jeugdherberg The Old Mill in Cynwyd stortten we ons als uitgehongerde wolven op een portie fish and chips . Halverwege dit culinaire hoogstandje hield ik het voor bekeken. Het medelijden met mijn getormenteerde maag werd mij teveel. Doelloos een avondluchtje scheppend, kwamen wij Annie Jones tegen die ons een ruime rondleiding aanbood. Wij zagen bronnen, watervallen, waterbekkens, kerkhoven, kerken, schapen en wijdse zichten. How green is my valley! Haar specialiteit was The Church of Wales en duidelijk niet die van Engeland! We doken The Prince of Wales binnen, vast van plan diezelfde avond nog te herstellen van de fish and chips en van Annie Jones!
Als afsluiter volgt een eerste interessant weetje over onze mascotte Yannick: volgens zijn vader Jan heeft hij een zelfreinigend vel!


Zaterdag 05/07/03 Duitsers behoren blijkbaar tot een volkje dat moeilijk binnen de eigen landsgrenzen te houden is

Van Cynwyd over Betws-y-Coed ging het naar Llanberis en na een ritje met een lokale Sherpa-bus vatten wij de tocht naar de top van de Lord Snowdon aan (met 1085 m de hoogste berg van Wales) via het pad Miner's Track (2 h30 gaan) langs de meren Llyn Llydaw en Llyn Glaslyn. Het drukbezochte Snowdonian National Park is een aangename verrassing! Op 1065 m ligt het station/buffet van de Snowdon Mountain Railway (Rheillfordd yr Wyddfa) in 1896 opgericht. Na de verplichte groepsfoto met vlag en een kleine vloeibare versterking vatten we langs de andere kant van de berg de terugweg aan. Mist en wolken kozen het hazenpad en maakten plaats voor prachtige vergezichten tot aan de Ierse Zee. In Betws-y-Coed kochten we de nodige ingrediënten voor een spaghetti à la façon du chef met uiteraard aangepaste wijnen. De verantwoordelijke van het YH was met verlof en werd vervangen door twee oudere dames om een oogje in het zeil te houden. Meer dan één oog zou het niet worden, als je zag hoe de dames zich te goed deden aan een fles Chardonnay, waarvan haast de ganse inhoud reeds zijn bestemming had bereikt. Tijdens het eten kwamen nog twee koppels binnen. Na de inschrijvingen vervoegden zij de twee dames aan tafel. Op de vraag van één van de dames waar zij vandaan kwamen, antwoordde er iemand dat zij geboren waren in Duitsland, maar werkzaam waren in Engeland. Het laconieke antwoord liet niet lang op zich wachten: "Oh! That's nice? for you!" Waren wij hier getuige van een staaltje typisch Britse humor of was het de wijn die reeds vernietigend uithaalde? Deze dag - met de geslaagde verovering van de Lord Snowdon - werd afgesloten met een kort bezoekje aan The Prince of Wales alvorens onze kazematten op te zoeken.
Tweede interessant weetje over Yannick: hij kan snurken als een os!


Zondag 06/07/03

The visible scene
Would enter unawares into his mind
With all its solemn imagery, its rocks,
Its woods, and that uncertain heaven received
Into the bosom of the steady lake!

William Wordsworth, 1822

We tuften richting Windermere in het Lake District. Het vrouwenteam - met Lut aan het stuur en Agnes als co-piloot - laveerde het busje van de ene naar de andere onuitspreekbare dorpsnaam: Rhydtalog, Lannfynydd, Coed Llai, Panarlâq... Vooraleer we met de ferry Lake Windermere konden oversteken, kregen we het vermaledijde bericht binnen dat Jan Van Keer een ongelukkige voorklimmersval in het bergmassief rond Chamonix niet had overleefd. De luchtige stemming sloeg om en er werd dringend halt gemaakt om bij een zogezegd bakje troost het gebeuren te bespreken en greep te krijgen op allerlei emoties die onze groep gedurende de komende dagen zouden blijven achtervolgen. We kwamen aan in het graafschap Cumbria te midden van het Lake District, zo lyrisch beschreven door William Wordsworth (1770 - 1850). Zijn reisgids "Guide to the Lakes" leverde hem meer bekendheid ( en geld) op dan zijn gedichten. Hij had een enorme hekel aan toeristen, maar had het in zijn gids wel over "personen met smaak en gevoel voor landschap". In Coniston was geen plaats in het YH. Na de picknick werd The Old Men of Coniston beklommen. Het weer was goed en de Lakes waren op hun best. Op de terugweg liepen we eventjes verloren en Tuur kreeg het op de heupen of beter gezegd ? kreeg het op zijn darmen! Na het avondeten hadden we nog een flinke rit voor de boeg op zoek naar een kampeerplaats. Rond 22h konden wij op de National Trust Camping onze tenten opslaan, flink geassisteerd door de muggen.
Derde weetje over Yannick: naast zijn gevecht met de muggen - of waren het venijnige kleine vliegen - moest hij ook nog eens afrekenen met de muggenmelk zelf!


Maandag 07/07/03

Bier is bitter, bier is best,
Bier is beter dan de rest
Rob de Nijs

Op naar Eskdale, the heart of Lakeland. Prachtige landschappen vulden ons netvlies. Smalle wegen met soms een stijgingspercentage van meer dan dertig procent kronkelden zich als reuzeslangen door dit Jurassic Park. De namiddag werd opgevuld met een bezoek aan Ravenglass gelegen aan de westkust van Cumbria. Het dorp ligt in een weinig toeristisch gebied. Haven- en industriesteden zwaaien hier de plak. Ravenglass, de vroegere Romeinse havenstad Glannoventa, is niet méér dan een straat die overgaat in de scheepshelling naar strand en estuarium van de rivieren de Mite en de Esk. We bezochten de restanten van een Roman Bath House en het leuke museum van England's First Narrow Gauge Railway. De jeugdherberg van Eskdale is een juweeltje. Het personeel slooft zich uit en de keuken biedt lekkere schotels aan. In de late namiddag en uiteraard na het avondeten bezetten we The Woolpack Inn, gelegen op een mislukte boogscheut van het YH. Die avond herzag ik mijn mening over de Guinness.
Vierde weetje over onze mascotte: Yannick kan beter Guinness drinken dan papa Jan. Hij wordt nog een echte one of us (lees: wannevus).


Dinsdag 08/07/03

Die dag stond de Scafell Pike, met zijn 978 m de hoogste berg van Engeland, op het programma. Wij moesten het echter stellen met de Scafell (964 m). Wegens de mist en het ontbreken van steenmannetjes konden we de kaart, hoogtemeter en kompas goed gebruiken. In de namiddag namen we wijselijk het besluit, gezien de verslechterende weersomstandigheden, de Scafell Pike links te laten liggen en terug te keren. Onderweg hadden we nog een pittige afdaling langs een waterval. Na van 9h tot 17h30 te hebben rondgehotst, bleek opnieuw The Woolpack Inn een welgekomen afwisseling en leuke afsluiter van de avond.
Nu eens wat hot news over Lut: zij kan al zittend slapen met haar ogen wijdopen!


Woensdag 09/07/03

Via Ambleside en Kirkstone ging het richting Carlisle. Na de laatste hindernis in Engeland te hebben genomen, Hadrian's Wall, reden we het zonnige Schotland binnen. Geruime tijd volgden we het prachtige Loch Lommond om daarna Fort William te bereiken. Deze stad is het centrum van de aluminiumindustrie en is tevens een mondaine badplaats met hotels die een zekere grandeur uitstralen. Deze badplaats is prachtig gelegen aan een ruime baai van Loch Linnhe, die overgaat via de Firth of Lorne in de Sea of the Hebrides. Met een grijns van zelfvoldaanheid op zijn gezicht vertelde Frank dat hij destijds om de kleuterjuffrouw te sparen van de schooldirekteur onmiddellijk naar het eerste studiejaar mocht!


Donderdag 10/07/03

Enough of sorrow, wreck, and blight;
Think rather of those moments bright
When to the consciousness of right
His course was true,
When Wisdom prospered in his sight
And virtue grew.

Wordsworth, Thoughts uit A Tour in Scotland, 1803

We verlieten het Glen Nevis YH, staken de straat over en begonnen aan de tocht naar de Ben Nevis, 1343 m hoog. De weergoden waren ons niet gunstig gezind: mist, regen, wind en koude teisterden ons tijdens de beklimming. Gelaten droegen wij ons kruis, toen Hij (Frank) viel voor de eerste keer! Miet, I'm sorry, maar zijn laatste woorden waren voor zijn bril bestemd! Toen ik hem mijn muts over de oren trok en Lut en Agnes er als de kippen bij waren om zijn verkleumde handen warm te wrijven, ontdooide hij verduiveld snel. Jaja, hij is een echte one of us (lees: wa ne vus)! Op de terugweg werd het weer beter. We hielden een kleine interludium om een notencake aan te snijden, wat Tuur bewoog de Ben Nevis als een piece of cake te bestempelen!


Vrijdag 11/07/03

A remorseful day

Colin Dexter

Rond 8h vertrokken we om de tocht naar Oxford aan te vatten. Het werd een lange, vermoeiende autorit, deels door het echte zomerweer dat ons plotseling overviel. Beter laat dan nooit! We bereikten Oxford rond 18h30. De jeugdherberg was een groot, modern gebouw gelegen in de nabijheid van het station. Vooraleer te gaan eten, trokken we nog een uurtje uit om een scheutje Morse op te snuiven. Oxford is een aangename universiteitsstad: er heerst een gemoedelijke sfeer en de drukte blijft binnen de perken. De kunst en cultuur druipt zo van de collegegevels. Tuur was er bij en voor de cul zorgde onze youngster! De stad telt 39 colleges en de uitgestippelde Morse-route doet 12 pubs aan. Interessant! Er bestaat ook een schrijversroute. Bekende schrijvers hebben er gewoond en gewerkt: T.S. Eliot, Graham Greene, T.E. Lawrence (= de zandvreter uit "Lawrence of Arabia"), Sir Thomas Moore, waarvan Hendrik VIII vond dat hij te groot was (cfr. de film "A man for all seasons"), J.R.R. Tolkien, Wilde Oscar, e.a? Oxford is een bezoek van meerdere dagen zeker waard!


Zaterdag 12/07/03The End

Oxford - Dover werd een steepletocht met moeilijke hindernissen. We werden de autoweg afgejaagd vanwege twee ongevallen met dodelijke afloop. Er kwam wat puzzelwerk aan te pas - Agnes moest ook gaan puzzelen, maar dat was om een meer vloeibare reden - om Dover te bereiken. Zeker drie uren verloren en glansrijk de boot van 12h45 gemist. Deze van 14h30 vormde geen probleem. Een uurtje later kon de laatste etappe richting huiswaarts worden aangevat.