Alle fotos

Het reglement van de BVKB vlagactie indachtig - een sportieve uitdaging van een team BVKB leden - besloten we deze keer de vlag uit te hangen in Fontainebleau: het boulderparadijs in de achtertuin van Parijs. Fontainebleau, of kortweg Bleau, is een gigantische speeltuin vol uitdagende rotsblokken voor kleine en grote klimmers, gelegen in het uitgestrekte Forêt Domaniale de Fontainebleau. Geen nood, ook wandelaars, mountainbikers en ruiters komen hier vlotjes aan hun trekken. Tussen de eiken, berken en naaldbomen liggen overal verspreid rotsblokken van harde zandsteen met fantasierijke vormen en kleuren. Het lijkt wel een grote zandbak waar reuzen hun pétanquespel plots hebben gestaakt?en daar mogen wij in gaan spelen. Geen gesjouw met touw, setjes en gordel: in Bleau heb je alleen klimschoenen nodig.
Als opwarmertje trekken we de eerste dag naar Désert d'Apremont waar we ons klimmerstalent willen testen op het gele (= makkelijke) circuit. Een circuit is een genummerde reeds boulders van ongeveer gelijke moeilijkheid die je achter elkaar moet afwerken. Om op het tussenliggende traject tussen de verschillende boulders geen zand in je klimschoenen te krijgen, loopt het 'pad' ook steeds over rotsen. Als je zo'n volledig circuit aflegt heb je er op het einde wel een paar klimkilometer op zitten (en ben je een groot deel van de eelt op je handen, zoniet huid en al, kwijt). Bleau combineert dus korte explosieve klims met uithouding. De kleur van het traject geeft de moeilijkheidsgraad aan. In Bleau varieert dit van 1 tot 8, maar doe geen moeite om dit te snappen, want elke vergelijking met het gewone Franse moeilijkheidssysteem loopt spaak! Het komt erop neer dat als je in zaal 6a klimt, je in Bleau zo net iets van een 4b aankan. Al bij de eerste blokken moeten we weer wennen aan de typische Bleau-klimstijl: minuscule richeltjes voor handen en voeten, vertrouwen op wrijving, een goed evenwichtsgevoel? We foeteren ettelijke keren als blijkt dat op de bovenkant van de rotsblokken alle grepen gestolen lijken. Er zijn dan twee opties: ofwel duw je je omhoog op je handen, tot je je voeten boven op de rots kan plaatsen (vergelijk het met de manier waarop je uit een zwembad kruipt) ofwel ga je plat op je buik liggen om dan al buikschuivend over de rand te kruipen. Wil je bij deze laatste methode nog wat vel op je buik over houden, dan kan je best eerst eens te leen gaan bij een schildpad. Als je dan uiteindelijk bovenop de rots belandt en kan genieten van het kleuren- en vormenpalet om je heen, ga je plots beseffen ? dat je ook weer van die rots af moet zien te geraken! En ondanks de goede raad van je maatjes onderaan de rots, sta je er steeds alleen voor. Maar gelukkig worden we ook verwend met frivole routes: een soort speleo-route in een halfopen gang van een rotsblok zorgt voor de nodige hilariteit als de mannen met hun lange benen en stijve botten steeds uit deze route vallen, terwijl de vrouwen er zonder moeite door geraken (foto 1). Wat verder nodigt een rotsblok ons uit tot klimmer ballet (foto 2), en nog wat verder blijkt de enige manier om omhoog te geraken jezelf met je volledige lichaam vast te klemmen in een spleet en dan een soort rupsbeweging te maken? om de buikspieren van de toeschouwers onverbiddelijk een breuk te bezorgen! Tegen het einde van het parcours beginnen onze vingers en tenen te protesteren en snakken we naar een plons in het zwembad op de camping. Maar na die plons demonstreren we in een recordtempo de uitklimtechniek nog eens, want het water is eerder geschikt voor ijsberen!
Op dag twee combineren we de iets meer uitdagende oranje en blauwe routes van Diplodocus, een weinig bezocht klimgebiedje vernoemd naar rotsen die inderdaad wel wat weg hebben van prehistorische dieren. En vermits prehistorische beesten groot waren, zijn ook de rotsblokken hier een stuk hoger. Gelukkig kan je op dit massiefje toch al spreken van echte handgrepen - iets wat gisteren zowat onbestaand bleek. Ook al ligt er onderaan de route een goede valmat (crashpad voor de ingewijden), toch blijft de gedachte van een hoge val tussen je twee oren ronddwalen. Er crasht gelukkig niemand, behalve dan een grote teen tegen een rotsblok tijdens een iets te heftig uitgevoerde foothook. De rots gaf geen krimp ? de teen droop jankend af. Als de zon haar best doet om wat extra zweetpareltjes te laten verschijnen, opteert een deel van de groep voor een welverdiende siësta. Het andere deel begint ijverig leuke plekjes te zoeken om de BVKB vlag uit te hangen, foltert dan nog wat tenen en vingers en houdt het nadien ook weer voor bekeken.
Dag drie: onze tenen beginnen het stramien te kennen. 's Morgens in te nauwe klimschoentjes worden gepropt, onderweg continu verpletterd worden om grip te vinden op kleine richeltjes, en pas na fel protest weer worden vrijgelaten. Vandaag gaan ze dus al meteen in staking bij de eerste route op Rocher du Potala, niet ver van de Diplodocus. En zonder enig overleg kent deze staking spontaan bijval van de vingers. Dat belooft! Nu ja, gelukkig mogen (moeten) we vandaag wat vroeger stoppen om weer huiswaarts te rijden. Maar niet zonder eerst nog wat rotsen te folteren. De Rocher de Potala combineert het fijne wrijvingsklimmen en de frivoliteit van eergisteren met krachtige en hoge passages van gisteren. Ieder vindt hier dus wel zijn gading, zelfs de BVKB-vlag (foto 4). We zijn net halverwege het parcours als we worden voorbijgestoken door twee rasechte Bleausards. Je zou het hen niet nageven als je hen op straat zou tegen komen - bierbuikje, lichtjes kalend - maar ze fladderen als het ware de boulders in een recordtempo op alsof ze hun hele leven niets anders hebben gedaan. Tja, daar kunnen we nog een puntje aan zuigen! Maar dat zal voor een volgende keer zijn ?

Gwendolyn, Steven en Filip

Enkele nuttige links

De webstek bij uitstek om alles te weten te komen over over Bleau
Startpagina van de Franse Alpenclub over Bleau met tal van doorklikmogelijkheden
Persoonlijk franstalige webstek over 'Escalade à Fontainebleau