Orpierre 2003, met een goed gevoel en een reistas vol T-shirts vertrek ik richting Zuid-Frankrijk. Nog een weekje klimmen op de zonnige rotsen van Orpierre, juist dit dat ik nodig heb voordat ik de koude winter van België kan aanvaarden. Na een vlotte rit tot Grenoble begin ik echter wat bezorgd te raken, de toppen van de bergen liggen vol sneeuw en hangen in een dikke bewolking. Maar ja, het is avond, en zelf in België is er twee dagen voordien sneeuw gevallen. Dit zal wel van voorbijgaande aard zijn. De avond is al aan het vallen en de donkere wolken zullen hierdoor wel zo zwart lijken. Aangekomen te Orpierre word ik hartelijk ontvangen door de groep die een paar uur voor mij aankwam. De temperatuur is aan de frisse kant, maar dit is voor deze tijd van het jaar zeker niet abnormaal.
's Morgens word ik wakker door het irritante geluid van mijn wekker, hmmm, eventjes snel uitrekken en dan tijd voor het tradionele ochtendlopen, en dit onder een redelijk bewolkte hemel. Maar het is droog, en dit is het voornaamste om goed te kunnen klimmen. Eens aan de rotsen blijkt dit toch wel een foute inschatting van mij te zijn, niet alleen de vochtigheid is belangrijk, ook de temperatuur is van kritiek belang. Als je na een paar grepen al het gevoel in je vingers verloren bent, wordt het vrij zwaar om je grepen in te schatten. En tot overmaat van ramp begon het iets voor de middag nog te sneeuwen. Dringend tijd om op te kramen en een alternatief te zoeken. Dus snel de busjes in, om een zwaar overhangend massief in de buurt op te zoeken. Overhang en dak betekenen natuurlijk ook hoog niveau, en na het uitproberen van de eerste pasjes van 7de graads routes besluiten we maar
om aan het avondeten te beginnen.
De volgende dag ziet er niet veel beter uit, warmere temperaturen maar de sneeuw was veranderd in regen. Het duurde dus niet erg lang voordat we besloten om meer naar het zuiden te trekken, namelijk de Verdon. Voor mij een klimspot waar ik al veel had over gehoord, waar ik als kind en als toerist was geweest maar nog geen klimervaring had. Een berggeit die graag door toeristen wordt aanbeden, biedt nog eventjes afleiding voordat het echte werk moet beginnen. Een adembenemende afdaling op een 250 meter hoge wand, en dan langzaam terug omhoog klimmen. Langzaam is zeker niet overdreven, de temperaturen zijn zo laag dat je na elke greep je handen terug moet opwarmen met je adem. Maar voor de jeugd zeker en vast een waar avontuur. 's Avonds is iedereen tevreden, maar een warme soep is zeker geen luxe, al is het gewoon om je vingers terug op temperatuur te krijgen. De kookploeg brengt ons echter iets minder goed nieuws,
de regen in Orpierre was kort na ons vertrek gestopt, en de temperatuur was gestegen tot een aanneembaar niveau.
Deze keer word ik wakker zonder de regen, maar een bewolkte lucht voorspelt niet al te veel goed. Positief denken echter, en met een thermos gevuld met warme koffie trekken we naar de rotsen. Klimmen, opwarmen, klimmen wordt het moto van de ochtend, en waarachtig, rond de middag trekt alles open en krijgen we een zonnige hemel. Spijtig genoeg iets te laat, want een half uur later ligt heel het massief in de schaduw. Dit houdt ons echter niet tegen om nog rap enkele zware routes te proberen. Al bij al nog een redelijk geslaagde klimdag.
Het wisselvallige weer houdt echter niet op, en weeral word ik gewekt door de regendruppels op het dak. Dus opnieuw wordt geopteerd voor een alternatief, deze maal de Calanques. De meisjes zijn echter al dit gedoe beu, en kiezen dan ook spontaan voor een winkeldag. Dit laat mij, Staf en alle jongens over en enkele tellen later zijn we op weg. Een rit door het chaotische Marseille scheidt ons enkel nog van de rotsen aan de zee. En wat een dikke honderd kilometer meer zuidwaarts kan schelen, hier schijnt de zon hevig, en enkele moedige onder ons klimmen dan ook direct in bloot bovenlijf. Een massief kort bij de baan lokt ons dan ook snel, en het feit dat hier enkel zware technische routes zitten kan onze dag niet verpesten. Terug in Orpierre wacht ons goed nieuws, de shoppers hebben het weer nagekeken, en de Franse Sabine voorspelt 2 dagen stralend weer voor de regio.
Donderdagochtend word ik wakker onder een zwak zonnetje en veel bewolking. Maar het regent niet, en dat is al veel. Snel het bedje uit, ontbijten en met de bende naar de rotsen. Vandaag blijf ik met enkele achter aan de klimrotsen van de Castle, terwijl de rest van de groep onder leiding van Staf en Sam wat verder door trekken. De rotsen zijn kletsnat, maar toch slagen we erin om af en toe een droge route te vinden. De temperatuur is nog niet perfect, maar we klimmen. Eerst wat 5de graads routes, om dan over te schakelen op een 6b route. Kort na de middag komt de rest van de groep ons vergezellen, en al snel hangen er koorden in alle min of meer droge 6de graads routes. De rest van de dag houden we ons bezig met het opwarmen en terug afkoelen van onze vingers, en rond 4 uur moesten we stoppen, doordat het weeral begint te regen.Maar geen probleem, volgens de kookploeg heeft de Franse Sabine nog een dag mooi weer
beloofd. Dit zal wel bij een paar druppels blijven.
De volgende ochtend krijg ik enkele bedenkingen bij het Frans van onze kookploeg. Want de beloofde zon blijkt gietende regen te zijn, het valt er met emmers uit. En dit ziet er niet lokaal uit, rotsklimmen is duidelijk geen optie voor deze laatste dag in het warme zuiden. Dan maar op zoek naar de klimzaal van Gap. Na een rondrit door dit dorp vinden we uiteindelijk de klimzaal, dat van buitenaf meer weg heeft van een lokale garage dan van een klimzaal. Maar niet alleen het weer steekt tegen, de openingsuren ook. Gesloten. Dan maar wat gaan zwemmen, dit is immers aangenamer nat dan de regen. Maar ook hier weer geen geluk, gesloten tot 14h00. Dan maar wat ronddolen in een decatlon, om vervolgens een hapje te eten. Enkele doen nog een wanhopige poging om in de regen wat te winkelen, andere besluiten om hun Frans wat te oefenen in de cinema.
Zaterdagochtend vroeg uit de veren, er moet immers nog ingepakt worden voordat we richting België kunnen vertrekken. Natuurlijk is het beloofde mooie weer ondertussen aangekomen, en onder een stralend zonnetje en een blauwe hemel keren we terug naar België, waar het regent.
Filip Top
De Verdon
Vermits het slechte weer in Orpierre, trokken we op onze 3de klimdag richting Verdon. De lange rit werd door de prachtige uitzichten een beetje aangenamer gemaakt, en eens aangekomen aan het klimmassief van de dag was alles vlug vergeten. Een wand van ongeveer 300 meter hoog, die van bovenuit moest bedwongen worden. Vermits deze hoogte lieten we ons een eind zakken, om dan vervolgens top-rope terug omhoog te klimmen. Het was vast en zeker een unieke ervaring om op deze hoogte te klimmen, in de diepste kloof van Europa (diepste punt van de Verdon is 800 meter). Hopelijk krijgen we ooit nog de kans om hier te klimmen.
De Calanque.
Dag 5 weeral slecht weer, daarom een uitstap naar de Calanques. Weliswaar zonder de meisjes, want die gingen liever shoppen in Aix-en-Provence. Gelukkig was het daar niet alleen droger, maar zelfs de zon scheen er alsof het volle zomer was. Zonder topo trokken we maar naar enkele klimrotsen, en al snel bleek dat er hier enkel 6de graads routes zaten. Maar dit viel al bij al goed mee, en de stralende zon maakte er een prachtige klimdag van. Enkel spijtig dat we zo snel moesten terugkeren richting Orpierre, het was immers nog een paar uur rijden, en door de avondspits in Marseille werd dit al snel 3 uur.
Dries Reynaert en Kristof Dedecker
Dag 1
Vertrek met zijn allen naar Orpierre, allé, niet iedereen, sommige moesten met mama en papa mee naar Egypte. Na een saaie en oninteressante rit kwamen we uiteindelijk in Orpierre aan.
Dag 2
De eerste ochtend konden de meisjes al direct afwassen, als straf voor een iets te laat ontwaken. Ondanks het koude weer trokken we toch maar naar de rotsen, waar we rond de middag al moesten opkramen, vermits een plotse maar hevige sneeuwval.
Dag 3
Deze keer stonden we op met regen, waardoor we besloten om in het zuiden mooier weer te zoeken. Na een paar uur rijden kwamen we aan in de wereldberoemde Verdon. Dit enorme massief moet van bovenuit beklommen worden (eerst abseilen en dan klimmen), wat desondanks de ijzige kou een avontuur op zijn eigen was.
Dag 4
Weeral van dat, de meisjes te laat uit hun bed. Maar na een lieve onschuldige glimlach ontsnappen ze aan de afwas. De regen is gestopt, en met een zonnetje dat af en toe door de wolken piept wordt het een vrij aangename dag om te klimmen. De dag sluiten we af met een te gek spelletje tafelvoetbal in het lokale café, en uiteindelijk kruipen we in ons bed met het gedachte van een rustdag in het vooruitzicht.
Dag 5
De rustdag draaide niet echt uit als verwacht. Door het mindere weer hadden we nog niet echt veel geklommen, maar vermits het weeral regende, konden we niet in Orpierre blijven. Het voorstel om dan toch maar naar Aix-en-Provence te trekken werd door de vrouwen in dank afgenomen, maar iets minder door de mannen. Deze trokken daarom maar naar Marseille, waar we een paar routes gingen proberen in de Calanque. Onder een stralende zon, en zonder de vrouwen toppen we op ons gemak enkele moeilijkere routes.
Dag 6
Terug mooi weer in Orpierre, dus onze kans om nog eens wat zwaarder te klimmen. Onder niet al te warme temperaturen slagen we er toch in om routes tot 6C te klimmen. We merken al vlug dat het niveau van iedereen in de groep er stevig is op vooruitgegaan, maar moeten ons door de koude temperaturen stevig inhouden.
Dag 7
Naar gewoonte weeral wakker worden onder een regenachtige hemel. Deze keer is het zo hevig, dat zelfs de trainers er geen goed oog in hebben voor andere massieven. Dus wordt er uitgekeken naar een indoorzaal, en ja, we ontdekken dat er in Gap een indoorzaal is met de afmetingen van de blokzaal in Klimax. Dus snel onze busjes in en op weg naar Gap. Daar aangekomen wacht ons echter een onaangename verrassing, de zaal is vandaag gesloten. Dan maar naar het zwembad, na al de regen van de voorbije dagen zal wat zwemmen een opluchting wezen. Maar ook hier weer pech, het zwembad gaat pas om 14h00 open. Dan maar wat shoppen, eerst in de locale Decathlon en vervolgens in het stadje. De vrouwen besluiten om er nog een Franse cinema bij te nemen, terwijl de rest terug naar het natte Orpierre vertrekt.
Al bij al was het een tof verlof, en we zullen de bevroren vingers niet vlug vergeten.
Roel Vernimmen