Verslag

Op vrijdag 25 juli, op een ontiegelijk vroeg uur vertrokken wij in bovengenoemde richting. We hadden met een aantal andere deelnemers afgesproken in de Dortmunder hutte in Kuhtai, ongeveer 900 km verder. Halverwege stelden we tot onze ontzetting vast dat de verantwoordelijke de sleutel van onze dakkoffer was vergeten. Terugrijden zat er nu niet meer in. Maar ondanks deze blunder lieten we de moed niet zakken en hopend op een goede afloop kwamen we rond 17.00 u in Kuhtai aan. Stilaan doken meer en meer bekende gezichten op en tegen de avond waren allen die werden verwacht ook effectief aanwezig. Een inbreker zat er niet tussen en vermits de criminaliteit in Kuhtai onrustwekkend laag ligt was ook 's anderdaags 's morgens de koffer nog altijd slotvast. Een ommetje via de gevangenis van Innsbruck werd overwogen, maar uiteindelijk bereikten we met een nog steeds gesloten dakkoffer camping Olympia in Cortina. Hier bleek men gelukkig over een beroepsinbreker te beschikken en de koffer was dan ook in een mum van tijd open. De tenten werden opgeslagen en er werd uitgekeken naar de andere deelnemers aan dit familietreffen. Ik wist al langer dat sommige leden aardig in de slappe was zitten, maar dat sommigen met een taxi gaan kamperen had ik nog nooit meegemaakt. Tegen het vallen van de avond was iedereen terplekke en werden de eerste plannen gesmeed voor de dag nadien. Via Ferrata's mochten natuurlijk niet op het menu ontbreken evenals een wandeling. Toblinger en Patternköfel moesten er aan geloven. Ondertussen hadden we een prachtig zicht op de Tre cima de Lavaredo of in 't Duits Drei Zinnen. Een dag aan dag verslag van alle prestaties is niet mogelijk. Maar tussendoor hadden we nog tijd voor cultuur en andere dingen. Op een dag bevonden we ons op een persconferentie over gehandicapten en extreme sporten. En het scheelde niet veel of we werden beschouwd als een autoriteit op dit gebied. Zonder dat we hierop voorbereid waren werd ons prompt een microfoon onder de neus gestopt. Slechts door te doen alsof we zelf gehandicapt (doofstom) waren slaagden we erin de anderen te doen geloven dat we Italianen waren. Voordat iemand op het idee kwam om een gebarentaaltolk op te snorren kozen we het hazenpad. Regen hebben we niet gehad, en aan een hittegolf zijn we ook ontsnapt. Alle geplande activiteiten zijn dus kunnen doorgaan. Een bijzonder woordje van dank ook nog aan enkele leden van Vlaams Brabant. Ze hebben zich wonderwel aan ons aangepast. Multicultureel samenleven is dus best mogelijk. Ik heb tot hiertoe nog geen namen genoemd, maar Lief Verbeeck verdient wel een vermelding voor de fantastische begeleiding evenals Willy De Hert die alle dagen voor een mooie wandeling heeft gezorgd en voor een hoop zere voeten.

Anonymus.

Net als op de heenreis waren we zinnens de terugtocht te spreiden over twee dagen met tussenstop in Kühtai in de "Dortmunder hütte"; ongeveer 25 km van Innsbrück. Lief was in de loop van de week al eens komen polsen of we geen zin hadden om de "Kaiser Max"- klettersteig te doen, eveneens in Innsbruck. Volgens haar een echte moeilijke, misschien wel de zwaarste van Europa, kwestie van eens aan den lijve te ondervinden wat "extemement difficile " nu eigenlijk is. Wij, (Lief, Eli, Kirsten, Bruno, Patricia & Jan), tot aan de Martins-wand, alwaar een plannetje van de route de gevleugelde woorden : sehr schwierig, extrem schwierig vertoonde, alsook twee mogelijke vluchtwegen !? Net voor we wilden vertrekken was een koppel na circa 20 m terug aan 't afdalen, die zagen het al niet meer zitten ! Met ons BVKB-eigen doorzettingsvermogen toch vertrokken voor een portie sleur -en trekwerk, vooral op de armen wegens te glad en te stijl. Daar waar de route overgaat in " extrem " betekende dat gewoon dat je nog tien meter hoger moest sleuren voor je weer eens een rustpunt had. Enfin, we hebben het allemaal gehaald tot boven, de ene met nog wat meer vel op zijn vingers dan de andere. Na een pittige afdaling en afscheid van Lief en Eli die al door reden, de rest spoorslags naar de "Dortmunder Hütte" alwaar we onder het keurende oog van den Tuur onze pint en ons eten bijna opschrokten wegens bijna uitgedroogd en uitgehongerd.
Lief; bedankt, alweer een machtige ervaring!

Jan