Al is de Mont Fort in Wallis (Zwitserland) met zijn 3330 m hoogte niet meteen de meest tot de verbeelding sprekende bergtop, haar overwinnen in putje winter blijft steeds een uitdaging omwille van de steile 25 laatste meters. Als zevenkoppige bende BVKB sneeuwfanaten hadden we het plan opgevat het kruis op de top in de duffelen in de BVKB-vlag, heel even te genieten van het magnifieke zicht op de vierduizenders van dit stukje Alpen, en dan in volle vaart de steile berg weer af te dalen op ski's of snowboards…als het even kon zeven parallelle sporen achterlatend in de diepsneeuw. Al leek het plan oersimpel, de uitvoering ervan was minder evident … Hier volgt ons relaas.
Dag 1
Het weer ziet er goed uit als we 's morgens uit onze chalet vertrekken. De stralende zon in de azuurblauwe lucht doet haar best om ons warm te houden. We stijgen vlot tot 3305m, maar een snijdende wind verwelkomt ons op 25 m onder de top van de Mont Fort. Het is bijtend koud: de thermometer geeft -20°C aan, maar de hevige wind brengt de gevoelstemperatuur op -40°C. Het kruis is langs de loefzijde volledig bedekt met een horizontaal gestriemd pakket sneeuw. De wind blaast de sneeuw woedend rond de top, en maakt de beklimming ervan te gevaarlijk. We laten deze poging veiligheidshalve dan maar varen.
Dag 2
Groot is onze verbazing als we 's morgens opstaan; we kunnen met moeite 50m ver zien. Het weer is volledig omgeslagen! Striemende sneeuw, snijdende wind, diepvrieskou … we doen een poging richting top maar we raken niet hoger dan 2300m. Het is vechten tegen de weerselementen … maar we verliezen de strijd.






Dag 3
Als het gisteren al vechten was tegen het weer, is het vandaag helemaal de hel. De sneeuw blijft met bakken uit de hemel vallen. De wind huilt door de bergen. Op 24u tijd ligt er een pakket verse sneeuw van meer dan een meter! Het zicht is nihil. Het lawinegevaar loopt op tot graad 5. In deze witte hel een top beklimmen is reinste waaghalzerij. We slagen er maar net in om in het dorp aan brood te geraken. Tijdens de 100 hoogtemeters die we moeten stijgen om weer in de chalet te geraken, zakken we meermaals volledig weg in de sneeuw (foto 1). Ons spoor is op een uurtje tijd al niet meer te zien. We worden de rest van de dag genoodzaakt binnen te blijven (foto 2).

Dag 4
Het slechte weer lijkt even een adempauze te nemen, maar als we 's morgens willen vertrekken, krijgen we van een lieve dame te horen dat de kans groot is dat op zo'n 500m voor ons een lawine naar beneden komt zodat we afgesloten zullen geraken. We keren dus maar opnieuw terug naar onze chalet en tarten onze metserskunsten bij de bouw van een levende sneeuwman (foto 3) en een iglo (foto 4). Het weer verslechtopnieuw. 's Namiddags doen we toch een poging om hogerop te geraken, maar door het grote lawinegevaar geraken we niet ver. Ook vandaag keren we weer onverricht terzake terug. Als we 's avonds dichtbij gerommel horen, kijken we elkaar bang aan … Het sneeuwen is dan wel wat geminderd, het gevallen sneeuwpakket is echter absoluut niet stabiel. We vernemen dat de vallei op drie plaatsen afgedamd is door lawines. Aan de overzijde van het dal hebben 4 mensen het leven gelaten in een lawine. Het is van 1978 geleden dat het hier nog zo lelijk heeft gedaan.
Dag 5
Onze tijd raakt stilaan op. Nog twee dagen en dan moeten we weer naar huis. Het weer lijkt wat te beteren, maar door het permanente gevaar op lawines krijgen we nog geen glimp van de top te zien. Het blijft nog steeds sneeuwen, en het zicht is niet bijster goed. Van diepsneeuw hebben we onze buik ondertussen meer dan vol. Het kruipt overal in je kleren!
Dag 6
Eindelijk … de zon komt er door! We zien weer bergen rondom ons! Maar de top bereiken blijft onmogelijk. Schuivende sneeuwpakketten blijven ons bedreigen. Jammer … geen vlag op de top … maar wel een heel pakket straffe verhalen rijker!

Dit waren de iglobouwers van BVKB …
Erwin Goiris
Freya Gyssels
Gwendolyn Gyssels
Steven Beuckelaers
Steven Michiels
Stijn Van De Ven
Wim Wybauw